بیماری پاروا یا پاروا ویروس سگ یکی از خطرناکترین بیماریهای ویروسی در سگهاست که بیشتر تولهسگهای واکسینهنشده یا ناقصواکسینه را درگیر میکند. این بیماری با اسهال شدید، استفراغ مداوم و ضعف شدید بدن شناخته میشود و در صورت تأخیر در درمان میتواند کشنده باشد. در این مقاله علائم، راههای انتقال، تشخیص، درمان و پیشگیری از پاروا ویروس سگ را مرور میکنیم، چون شناخت بهموقع این بیماری نقش مهمی در نجات جان حیوان دارد.
اگر تولهسگی که واکسن کامل نگرفته اسهال بدبو یا خونی، استفراغ مکرر و بیحالی دارد، منتظر بهتر شدن خودبهخود نمانید؛ پاروا سریع پیشرفت میکند و بیشترین شانس نجات در گرو شروع زودهنگام سرمدرمانی است. بخش داخلی بیمارستان دامپزشکی مرکزی بهصورت شبانهروزی فعال است و درمان بیماریهای عفونی مانند پاروا ویروس از خدمات آن است.
پاروا ویروس سگ چیست و چرا خطرناک است؟
پاروا ویروس سگ (Canine Parvovirus) بیماریای ویروسی است که به سلولهای در حال تقسیم سریع، بهویژه سلولهای روده و مغز استخوان، حمله میکند. این موضوع باعث تخریب شدید دستگاه گوارش و تضعیف سیستم ایمنی میشود. به همین دلیل بیماری پاروا سگ پیشرفت سریعی دارد و نیازمند اقدام فوری دامپزشکی است.
رودهی آسیبدیده دیگر نمیتواند آب و مواد مغذی را جذب کند و باکتریهای روده از دیوارهی آسیبدیده به خون راه پیدا میکنند. همزمان، کمشدن گلبولهای سفید توان بدن را برای مقابله با این عفونتها پایین میآورد. نتیجه، کمآبی شدید، عفونت خون و شوک است که جان تولهسگ را در مدت کوتاهی تهدید میکند.
بیماری پاروا سگ چگونه منتقل میشود؟
پاروا ویروس از راه دهان و بینی وارد بدن میشود و انتقال آن به دو صورت انجام میشود:
انتقال مستقیم
- تماس با مدفوع و استفراغ سگ آلوده
- بو کردن و لیسیدن سطوح آلوده
انتقال غیرمستقیم
- کفش، لباس و دست انسان
- ظروف غذا و آب، قفس و وسایل حمل
- پنجه و موی سگهای آلوده
- محیطهای آلوده مانند پارکها
پاروا ویروس سگ در محیط بسیار پایدار است. در محیط سرپوشیده دستکم چند ماه زنده میماند و در بیرون، اگر از آفتاب و خشکشدن محافظت شود، ممکن است ماهها تا چند سال دوام بیاورد. بیشتر ضدعفونیکنندهها و شویندههای رایج هم آن را از بین نمیبرند (روش درست ضدعفونی در بخش پیشگیری آمده است).
نکتهی مهم دیگر اینکه سگ آلوده ممکن است ویروس را چند روز پیش از ظاهر شدن علائم دفع کند. بنابراین سگی که ظاهر سالمی دارد هم میتواند ویروس را روی پنجه، کفش یا ظرف غذا به تولهی دیگری برساند.

آیا پاروای سگ به گربهها یا انسانها هم منتقل میشود؟
به انسان منتقل نمیشود و پاروا جزو بیماریهای مشترک سگ و انسان نیست؛ فقط ممکن است انسان ویروس را روی دست، کفش و لباس خود به سگ دیگری برساند.
دربارهی گربه باید محتاط بود. سویههای رایج پاروا ویروس سگ (CPV-2a، CPV-2b و CPV-2c) میتوانند گربه را هم آلوده کنند و بیماریای شبیه پنلوکوپنی گربه ایجاد کنند. برای همین گربهی واکسننزده را نباید در معرض سگ بیمار یا محیط آلوده قرار داد. واکسن سهگانهی گربه که جزء پنلوکوپنی دارد از این بیماری هم محافظت میکند.
اگر میخواهید با بیماریهای قابل انتقال از سگ و انسان آشنا شوید، روی لینک مقابل کلیک کنید: بیماری های مشترک سگ و انسان.
انواع پاروا ویروس سگ
انواع اصلی پاروا ویروس سگ شامل اینهاست:
- CPV-2
- CPV-2a
- CPV-2b
- CPV-2c
همهی این سویهها یک بیماری با علائم مشابه ایجاد میکنند و واکسنهای رایج در برابر همهی آنها محافظت میکنند. برای صاحب سگ، آنچه بیشتر از نام سویه اهمیت دارد، سن توله، کامل بودن واکسن و سرعت شروع درمان است.
علائم پاروا ویروس سگ چیست؟
استفراغ و اسهال سگ شایعترین و ثابتترین علائم پاروا هستند و معمولاً استفراغ زودتر شروع میشود. بسیاری از سگها همهی علائم بالینی را نشان نمیدهند، اما علائم پاروا بهطور کلی به دو دسته تقسیم میشود:
۱. علائم گوارشی
- اسهال شدید و بدبو که اغلب خونی است
- استفراغ مکرر
- بیاشتهایی
- درد و نفخ شکم
حدود یکچهارم سگهای مبتلا اسهال خونی ندارند؛ پس خونی نبودن مدفوع پاروا را رد نمیکند.

۲. علائم عمومی و خطرناک
- بیحالی شدید
- تب (یا برعکس، افت دمای بدن)
- کمآبی بدن
- افسردگی و ضعف شدید
چه زمانی پاروا اورژانسی است و تا رسیدن به بیمارستان چه کنیم؟
هر تولهسگ واکسینهنشده یا ناقصواکسینه که استفراغ یا اسهال دارد باید همان روز معاینه شود. وجود هر کدام از نشانههای زیر یعنی هر ساعت تأخیر میتواند خطرناک باشد:
- اسهال خونی یا استفراغ پشتسرهم
- امتناع کامل از آب و غذا
- بیحالی شدید یا ناتوانی در ایستادن
- لثهی خشک یا رنگپریده و سردی بدن
- تب بالا یا افت دمای بدن
قبل از رسیدن به بیمارستان
- پیش از حرکت تماس بگیرید و بگویید تولهتان علائم مشکوک به پاروا دارد.
- توله را از سگهای دیگر جدا کنید و او را گرم نگه دارید.
- اگر استفراغ ادامه دارد، بهزور آب یا غذا ندهید.
- داروی انسانی، بهویژه داروی ضداسهال و ضداستفراغ، ندهید.
- نمونهی تازهی مدفوع و دفترچهی واکسن را همراه ببرید.
- توله را در آغوش یا باکس حمل کنید و روی زمین محوطه رها نکنید.
پاروا ویروس در توله سگها
پاروا ممکن است سگها را در هر سنی مبتلا کند، اما در سگهای زیر یک سال که واکسن کامل نگرفتهاند شایعتر است. تولهسگهای کمسنتر معمولاً بیماری شدیدتری نشان میدهند و درمان آنها دشوارتر است.
دلیل این حساسیت به پادتنهای مادری برمیگردد. تولهای که از مادر واکسینه بهاندازهی کافی شیر خورده باشد، در هفتههای اول عمر با همین پادتنها محافظت میشود. با افت تدریجی آنها توله حساس میشود، در حالی که پادتن باقیمانده هنوز میتواند اثر واکسن را کم کند. برای همین واکسن پاروا در چند نوبت و تا ۱۶ هفتگی تکرار میشود.
در موارد نادر، تولهی بسیار کوچک (زیر ۸ هفته) که مادرش ایمنی کافی نداشته، ممکن است درگیری عضلهی قلب هم پیدا کند و حتی بدون اسهال دچار ضعف و مشکل تنفسی ناگهانی شود.
هر تولهسگ واکسینهنشدهای که استفراغ یا اسهال شدید نشان میدهد باید از نظر ابتلا به پاروا آزمایش شود.
آیا سگ بالغ یا واکسینهشده هم پاروا میگیرد؟
بله، ممکن است. پاروا در سگ بالغ کمتر دیده میشود، اما سگ بالغی که هرگز واکسن نزده یا واکسنش سالها عقب افتاده در معرض خطر است. حتی تولهی واکسینه هم تا کامل شدن سری واکسن محافظت قطعی ندارد. چند دلیل رایج برای ابتلای تولهی واکسینه اینهاست:
- دوز آخر هنوز تزریق نشده یا بعد از آن هنوز زمان کافی برای ایجاد ایمنی نگذشته است.
- پادتن مادری اثر یکی از دوزهای اولیه را خنثی کرده است.
- واکسن درست نگهداری یا تزریق نشده یا سابقهی واکسن ثبت و قابلاعتماد نیست.
- توله پیش از شروع ایمنی با ویروس تماس پیدا کرده است.
سگ بالغی که برنامهی واکسن را کامل و بهروز دارد، معمولاً در برابر پاروا محافظت میشود. با این حال، در تماس با تولهی بیمار میتواند ویروس را روی پنجه و موی خود جابهجا کند؛ پس رعایت جداسازی و ضدعفونی برای او هم لازم است. سگی که از پاروا بهبود پیدا کند، ایمنی طولانیمدت پیدا میکند.
تشخیص بیماری پاروا سگ چگونه انجام میشود؟
تشخیص پاروا ویروس سگ معمولاً با کنار هم گذاشتن سن و سابقهی واکسن، علائم بالینی و آزمایش انجام میشود:
- تست سریع مدفوع: ویروس را در همان نوبت مراجعه در مدفوع پیدا میکند و برای جداسازی سریع بیمار بسیار مفید است.
- PCR مدفوع: حساستر است و وقتی تست سریع منفی اما شک بالینی زیاد است کمک میکند.
- آزمایش خون: کاهش گلبولهای سفید (لکوپنی) و تغییر قند، پروتئین و الکترولیتها را نشان میدهد و در تصمیمگیری برای درمان مهم است.
- معاینه و تصویربرداری: برای رد انسداد یا فرورفتگی روده (انواژیناسیون) در سگی که درد شکم دارد.
علائم پاروا شبیه بسیاری از بیماریهایی است که باعث استفراغ و اسهال میشوند، مثل انگل روده، جسم خارجی و دیستمپر. به همین دلیل تشخیص آن گاهی برای دامپزشک چالشبرانگیز است و نباید هر استفراغ و اسهالی را بدون آزمایش پاروا فرض کرد یا درمان خودسرانه را شروع کرد. اگر میخواهید دلیلهای جدی استفراغ و اسهال همزمان را بشناسید، مقالهی اسهال و استفراغ همزمان سگ را بخوانید.
چرا تست منفی همیشه به معنی نبودن پاروا نیست؟
تست مدفوع ممکن است در روزهای اول عفونت، یا چند روز بعد از شروع علائم که دفع ویروس کم میشود، نتیجهی منفی کاذب بدهد. اگر شک بالینی زیاد باشد، دامپزشک تست را تکرار میکند یا نمونه را برای PCR میفرستد. برعکس، تولهای که در ۴ تا ۱۰ روز گذشته واکسن زندهی پاروا گرفته ممکن است مثبت کاذب شود؛ پس زمان آخرین واکسن را حتماً به دامپزشک بگویید.
درمان پاروا ویروس سگ
درمان اختصاصی و ضدویروسی برای پاروا وجود ندارد، اما درمان حمایتی فشرده میتواند جان سگ را نجات دهد. هدف درمان این است که بدن را تا ترمیم روده و مغز استخوان و پاک شدن ویروس سرپا نگه دارد. داروهایی که گاهی بهعنوان ضدویروس پاروا استفاده میشوند، مثل اوسلتامیویر، فایدهی ثابتشدهای برای کاهش مرگومیر یا مدت بستری ندارند.
درمان حمایتی
- سرمدرمانی داخلوریدی برای جبران کمآبی و حفظ گردش خون
- اصلاح الکترولیتها و قند خون، چون افت پتاسیم و قند خون در پاروا شایع است
- پلاسما در موارد شدیدی که پروتئین (آلبومین) خون بهشدت افت کرده است
- کنترل کمآبی بدن و پایش مداوم دما، وزن و وضعیت دفع

دارودرمانی
- آنتیبیوتیک برای جلوگیری از عفونت ثانویه و عفونت خون
- داروهای ضداستفراغ برای قطع استفراغ
- داروهای کنترل درد شکم در صورت نیاز، با انتخاب دامپزشک
تغذیه در دوران درمان
در گذشته توصیه میشد سگ چند روز ناشتا بماند، اما امروز تغذیهی زودهنگام را برای ترمیم روده مفید میدانند. وقتی استفراغ ۱۲ تا ۲۴ ساعت قطع شود، دامپزشک آب و غذای سبک و کمحجم را بهتدریج شروع میکند. اگر سگ اصلاً غذا نمیخورد، ممکن است تغذیه با لوله لازم شود. آب و غذا را بدون نظر دامپزشک و در حالی که استفراغ ادامه دارد از خانه شروع نکنید.
بستری یا سرپایی؟
بیشتر سگهای مبتلا به پاروا به بستری نیاز دارند، چون سرم و دارو باید پیوسته و با پایش انجام شود. با درمان فشرده در بیمارستان بیش از ۹۰ درصد سگها زنده میمانند و درمان سرپایی در موارد انتخابشده حدود ۸۰ درصد موفق بوده است. درمان سرپایی فقط برای تولهی نسبتاً پایدار، با نظر دامپزشک و مراجعهی روزانه ممکن است.
در بخش بستری بیمارستان دامپزشکی مرکزی، دکتر مسئول بر اساس نوع بیماری تعیین میکند حیوان در کدام بخش نگهداری شود و ICU اختصاصی بیمارستان امکان تنظیم دما، رطوبت و اکسیژن را برای هر بیمار فراهم میکند.
آیا درمان خانگی پاروا ممکن است؟
خیر. سرمدرمانی در خانه برای تولهای که استفراغ میکند کافی و ایمن نیست و مکملها و داروهای خانگی یا انسانی پاروا را درمان نمیکنند و فقط زمان ارزشمند را هدر میدهند. تنها کار درست در خانه جداسازی توله، گرم نگه داشتن او و رساندن سریعاش به دامپزشک است.
شانس بهبودی سگ مبتلا به پاروا چقدر است؟
اگر درمان زود آغاز شود، شانس بهبودی بالاست. با درمان حمایتی مناسب حدود ۷۰ تا ۹۰ درصد سگها زنده میمانند و در بستری فشرده این عدد از ۹۰ درصد هم بالاتر میرود. بدون درمان، مرگومیر بسیار بالاست.
تولهسگی که ۳ تا ۴ روز اول را پشت سر بگذارد، معمولاً ظرف حدود یک هفته بهبود پیدا میکند. به همین دلیل ۳ تا ۴ روز اول درمان حساسترین دوره است و پایش مداوم بیمار در این مدت اهمیت زیادی دارد.
این عوامل پیشآگهی را بدتر میکنند:
- شروع دیرهنگام درمان و کمآبی یا عفونت خون شدید
- سن کم، بهویژه زیر شش ماه
- کاهش شدید گلبولهای سفید
- افت قند خون
- عوارضی مانند فرورفتگی روده (انواژیناسیون)
به دلایلی که بهطور کامل شناخته نشده است، برخی نژادها، بهویژه روتوایلر، دوبرمن پینچر، لابرادور رتریور، تریر آمریکایی استافوردشایر و نژادهای سورتمهی قطبی، بیشتر در معرض ابتلا یا بیماری شدید هستند.
مراقبت بعد از بهبودی پاروا در خانه
بهتر شدن علائم یعنی بیمار از خطر اصلی گذشته، نه اینکه ویروس بیخطر شده باشد. سگ تا حدود ۱۰ تا ۱۴ روز بعد از رفع علائم هم ویروس را از مدفوع دفع میکند. در این مدت این نکات را رعایت کنید:
- او را از سگهای دیگر، بهویژه تولههای واکسننزده، جدا نگه دارید و به پارک و مکانهای عمومی نبرید.
- مدفوعش را بلافاصله با دستکش جمع و دفع کنید و محل را ضدعفونی کنید.
- غذای سبک و کمحجم را در وعدههای کوچک بدهید و بازگشت به غذای عادی را تدریجی انجام دهید.
- داروها و نوبتهای کنترل را تا آخر طبق نظر دامپزشک ادامه دهید.
- هنگام ورود به خانه کفش را بیرون بگذارید و دستهایتان را بعد از تماس با او بشویید.
پیشگیری از پاروا ویروس سگ
برای پیشگیری از پاروویروس سگ دو راه اصلی وجود دارد:
واکسیناسیون
مؤثرترین راه پیشگیری از بیماری پاروا سگ، واکسیناسیون بهموقع حیوان است. تولهسگها واکسن پاروا را معمولاً بهعنوان بخشی از واکسن چندعاملی دریافت میکنند. جدول کامل و واکسنهای دیگر را در مقالهی واکسیناسیون توله سگ؛ جدول کامل زمانبندی واکسنها ببینید.
| سن توله | واکسن پاروا |
|---|---|
| ۶ تا ۸ هفتگی | نوبت اول واکسن چندعاملی |
| ۱۰ تا ۱۲ هفتگی | نوبت دوم |
| ۱۴ تا ۱۶ هفتگی | نوبت سوم؛ دوز پایانی باید در ۱۶ هفتگی یا بعد از آن تزریق شود |
| ۶ ماهگی تا یکسالگی | نوبت یادآور، طبق نظر دامپزشک |
| بعد از آن | معمولاً هر سه سال با واکسن سهساله |
فاصلهی هر نوبت با نوبت بعد حدود ۲ تا ۴ هفته است. چون پادتن مادری ممکن است اثر دوزهای اولیه را خنثی کند، دوز آخر نباید قبل از ۱۶ هفتگی باشد. در موقعیتهای پرخطر یا برای نژادهای مستعد، دامپزشک ممکن است نوبت آخر را تا حدود ۲۰ هفتگی هم ادامه دهد.

سگهای مولد باید پیش از جفتگیری واکسن بهروز داشته باشند تا پادتن کافی از راه شیر اول به تولهها برسد. تزریق واکسن در دوران بارداری فقط با نظر دامپزشک انجام میشود، چون واکسنهای زندهی ضعیفشده در این دوره توصیه نمیشوند. برنامهی دقیق هر سگ را دامپزشک بر اساس سن، سابقهی واکسن و سبک زندگی او تعیین میکند.
تولهسگ را کی میتوان بیرون برد؟
تا کامل شدن سری واکسن و گذشتن زمان کافی برای ایجاد ایمنی (که دامپزشک تعیین میکند)، توله را به پارک، پیادهراهها و جاهایی که سگهای ناشناس رفتوآمد دارند نبرید. تماس با سگهای آشنای سالم و کاملاً واکسینه در محیط خصوصی معمولاً ایرادی ندارد. بهجای راه بردن توله روی زمین عمومی، او را در آغوش یا باکس حمل کنید.
ضدعفونی محیط
پاروا ویروس به بیشتر شویندهها و ضدعفونیکنندههای رایج خانگی مقاوم است. ضدعفونی مؤثر دو مرحله دارد: اول جمعکردن مدفوع و استفراغ و شستن سطح، چون مواد آلی اثر ضدعفونیکننده را از بین میبرند؛ بعد استفاده از مادهی مناسب و رعایت زمان تماس.
| ماده | نحوهی استفاده |
|---|---|
| وایتکس خانگی | برای وایتکس حدود ۵ درصد، ۱ قسمت وایتکس با ۳۰ قسمت آب؛ روی سطح تمیز و حداقل ۱۰ دقیقه خیس بماند. محلول را تازه بسازید و هیچوقت با مواد شویندهی اسیدی مخلوط نکنید |
| پتاسیم پراکسیمونوسولفات | طبق دستور سازنده؛ برای سطوحی که وایتکس آنها را خراب میکند گزینهی مناسبتری است |
ظرف غذا و آب و وسایل قابلشستن را با همین محلول ضدعفونی و آبکشی کنید. ضدعفونی کامل خاک و چمن تقریباً ممکن نیست، پس تولهی واکسننزده را به آنجا نبرید.
جمع بندی
پاروا ویروس سگ یکی از خطرناکترین بیماریهای ویروسی در سگها، بهویژه تولهسگهای واکسینهنشده زیر یک سال است. بیماری پاروا سگ با حمله به سلولهای روده و مغز استخوان باعث استفراغ مداوم، اسهال شدید و بدبو (اغلب خونی)، بیحالی، تب و کمآبی شدید میشود و در صورت تأخیر در درمان میتواند کشنده باشد.
انتقال پاروا ویروس سگ هم بهصورت مستقیم از مدفوع سگ آلوده و هم بهصورت غیرمستقیم از راه محیط، کفش، لباس و وسایل آلوده انجام میشود و ویروس ماهها در محیط میماند. تشخیص با بررسی علائم، تست مدفوع و آزمایش خون انجام میشود. درمان مستقیم وجود ندارد، اما درمان حمایتی سریع و فشرده شانس بهبودی را بالا میبرد. واکسیناسیون کامل و ضدعفونی درست محیط مؤثرترین راههای پیشگیری هستند.
| موضوع | در یک نگاه |
|---|---|
| گروه پرخطر | تولهسگهای ۶ هفته تا ۶ ماههی واکسینهنشده یا ناقصواکسینه |
| علائم اصلی | استفراغ، اسهال بدبو و اغلب خونی، بیحالی، تب و بیاشتهایی |
| تشخیص | تست مدفوع یا PCR، آزمایش خون و معاینه |
| درمان | حمایتی و فشرده: سرم داخلوریدی، ضداستفراغ، آنتیبیوتیک و تغذیهی زودهنگام |
| دورهی خطر | ۳ تا ۴ روز اول درمان؛ دفع ویروس تا حدود ۱۰ تا ۱۴ روز بعد از بهبودی |
| پیشگیری | واکسن کامل تا ۱۶ هفتگی یا بعد از آن، ضدعفونی درست محیط و دوری توله از جاهای پرخطر |
اگر سگ شما علائم مشکوکی که در این مقاله به آنها اشاره کردیم را نشان میدهد، در اولین فرصت باید توسط دامپزشک معاینه و بررسی شود. برای ویزیت آنلاین میتوانید روی باکس سمت چپ مقاله کلیک کنید یا از طریق شمارههای مندرج در سایت با پذیرش بیمارستان تماس بگیرید.
سؤالات متداول
درمان اختصاصی و ضدویروسی وجود ندارد، اما درمان حمایتی سریع شامل سرمدرمانی داخلوریدی، کنترل استفراغ و پیشگیری از عفونتهای ثانویه شانس زندهماندن سگ را به شکل قابل توجهی بالا میبرد. با شروع بهموقع درمان، بیشتر سگها زنده میمانند.
علائم بیماری پاروا سگ معمولاً ۵ تا ۷ روز پس از تماس با ویروس ظاهر میشوند و گاهی این زمان از ۲ تا ۱۴ روز متغیر است. استفراغ اغلب نخستین نشانه است و پس از آن اسهال شدید، بیحالی و بیاشتهایی دیده میشود.
پاروا ویروس سگ بسیار مقاوم است و میتواند در محیط سرپوشیده چند ماه و در محیط بیرون، در شرایط مساعد، ماهها تا چند سال زنده بماند. بیشتر ضدعفونیکنندهها آن را از بین نمیبرند. وایتکس خانگی با رقت مناسب (حدود ۱ به ۳۰) روی سطح تمیز و با حداقل ۱۰ دقیقه تماس مؤثر است و مدفوع و استفراغ باید قبل از ضدعفونی جمع شوند.
خیر. بیماری پاروا سگ میتواند در هر سنی رخ دهد، اما تولهسگهای زیر یک سال و واکسینهنشده بیشترین خطر ابتلا و مرگومیر را دارند. سگ بالغی که هرگز واکسن نزده یا واکسنش عقب افتاده هم در معرض خطر است.
بله. واکسیناسیون مؤثرترین راه پیشگیری از پاروا ویروس سگ است. تولهسگها باید واکسن را طبق برنامهی مشخص و با دوز پایانی در ۱۶ هفتگی یا بعد از آن دریافت کنند تا ایمنی کافی در برابر بیماری پاروا سگ ایجاد شود.
به انسان منتقل نمیشود. دربارهی گربه، سویههای رایج پاروا ویروس سگ میتوانند گربه را هم آلوده کنند و بیماریای شبیه پنلوکوپنی ایجاد کنند؛ پس بچهگربهی واکسننزده را از سگ بیمار دور نگه دارید و واکسن گربه را بهموقع تزریق کنید.
منابع
- Merck Veterinary Manual: Canine Parvovirus Infection (Parvoviral Enteritis in Dogs)
- VCA Animal Hospitals: Parvovirus in Dogs
- WSAVA: 2024 Guidelines for the Vaccination of Dogs and Cats
- Merck Veterinary Manual: Overview of Feline Panleukopenia












