تماس تلفنی با بیمارستان دامپزشکی مرکزی تهران
انتخاب زبان :
Phone call to the Central Veterinary Hospital
Select language
Central Veterinary Hospital of Tehran

آنچه باید از بیماری میلوپاتی دژنراتیو در سگ‌ ها بدانید

بروزرسانی 19, فروردین 1403
فهرست مطالب
بروزرسانی 19, فروردین 1403

آنچه باید از بیماری میلوپاتی دژنراتیو در سگ‌ ها بدانید

میلوپاتی دژنراتیو (DM) یک نوع بیماری است که بر نخاع تأثیر می‌گذارد و منجر به ضعف و فلج اندام عقبی پیشرونده می‌شود. این بیماری یک تخریب آهسته و بدون درد در بخش هدایت عصبی نخاع به نام آکسون و میلین است. آکسون ها رشته های عصبی هستند که از سلول عصبی امتداد می‌یابند و میلین پوششی در اطراف رشته عصبی است که امکان هدایت سیگنال های عصبی را فراهم می‌کند.

با پیشرفت بیماری، سگ دچار ضعف و راه رفتن غیرطبیعی در اندام های عقبی می‌شود. معمولاً این وضعیت در یک طرف نخاع بدتر از طرف دیگر است، بنابراین علائم بالینی ممکن است در یک طرف بدن در مقایسه با طرف دیگر بدتر باشد. با گذشت زمان، این بیماری باعث فلج اندام های عقبی می‌شود. (کل طناب نخاعی در نهایت ممکن است تحت تأثیر قرار گیرد و باعث فلج اندام جلویی و مشکلات تنفسی و غذا خوردن شود.)

 به طور معمول، حدود یک سال پس از مشاهده اولین علائم، سگ قادر به راه رفتن روی اندام های عقبی خود نیست.

علت دقیق DM ناشناخته است. در مراحل اولیه، علائم DM شبیه علائم استئوآرتریت (آرتریت) است و تشخیص را به چالش می‌کشد. در مراحل بعدی، ضعف پیشرونده و آتاکسی (لرزش، تلو تلو خوردن) آن را از آرتروز مفاصل لگن متمایز می‌کند.

 کدام نژادها مستعد ابتلا به میلوپاتی دژنراتیو هستند؟

ژرمن شپرد رایج‌ترین نژادی است که به DM مبتلا می‌شود، اما می‌توان آن را در سایر سگ‌های نژاد بزرگ نیز مشاهده کرد، مانند:

  • لابرادور رتریورها
  • باکسرها
  • برنیز مانتین داگ
  • رودسین ریجبک
  • هاسکی سیبری

میلوپاتی دژنراتیو را می‌توان در برخی از نژادهای کوچکتر مانند پمبروک ولش کورگی، کاوالیر کینگ چارلز اسپانیل، پاگ و پودل مینیاتوری هم مشاهده کرد. سگ های مبتلا معمولاً میانسال یا مسن هستند.

 علائم میلوپاتی دژنراتیو در سگ ها

سگ مبتلا به DM ابتدا در اندام عقبی ضعیف می‌شود و به سختی بلند می‌شود. آن‌ها احساس خود را در اندام‌های عقبی از دست می‌دهند، که منجر به کشیدن پنجه‌ها، خراشیدن ناخن‌های پا و/یا بالای پنجه‌ها، و قرارگیری غیرطبیعی پنجه‌ها می‌شود. سگ‌های مبتلا لرزان هستند و ممکن است روی پنجه‌ها حرکت کنند یا در حین راه رفتن تلو تلو بخورند.

با پیشرفت بیماری، سگی که به شدت آسیب دیده است، توانایی ایستادن یا حرکت دادن اندام های عقبی را از دست می‌دهد. اگر بیمار بتواند روی اندام عقب بایستد، ممکن است پاهای بیمار به دلیل ضعف بلرزد. در مرحله آخر بیماری، بیمار ممکن است مشکلاتی با بی اختیاری مدفوع و ادرار داشته باشد. تحلیل عضلانی در اندام های عقبی به دلیل عدم استفاده سگ از آنها مشخص می‌شود.

در نهایت، بیماری به سمت درگیری اندام های جلویی و ساقه مغز پیشرفت می‌کند – سگ را کاملاً فلج می‌کند و مشکلات تنفسی و اختلالات خوردن و آشامیدن ایجاد می‌شود.

 DM معمولا در چه سنی رخ می دهد؟

این عارضه در سگ‌های میانسال تا مسن‌ شایع‌تر است و از 4 تا 14 سال متغیر است. در موارد نادر در سگ های جوان هم گزارش شده است.

 چه چیزی باعث DM می شود؟

علت دقیق DM ناشناخته است، اگرچه وجود جهش ژنتیکی بسیار مشکوک است. آزمایش DNA از طریق بنیاد ارتوپدی برای حیوانات می‌تواند این بیماری را شناسایی کند:

  • سگ هایی که فاقد DM هستند (دو نسخه طبیعی از ژن)
  • سگ هایی که ناقل هستند (یک کپی طبیعی از ژن و یک نسخه ناهنجار)
  • سگ هایی که در معرض خطر بسیار بالاتری برای ابتلا به DM (دارای دو نسخه از ژن ناهنجار) هستند.
برای تماس تلفنی با بیمارستان روی شماره کلیک کنید. بیمارستان دامپزشکی مرکزی تهران
تماس تلفنی

DM یک بیماری ژنتیکی اتوزومال مغلوب است، به این معنی که به ارث بردن یک یا دو نسخه از ژن (SOD1) خطر ابتلا به این بیماری را افزایش می‌دهد. با این حال، همه سگ هایی که حامل این ژن ها هستند، حتی هر دو نسخه، به DM مبتلا نمی‌شوند. اعتقاد بر این است که عوامل دیگر، هم ژنتیکی و هم محیطی، در ایجاد DM نقش دارند. هنوز چیزهای زیادی در مورد DM در سگ ها و علل آن وجود دارد. نژادهای در معرض خطر باید قبل از تولید مثل برای جهش SOD-1 آزمایش شوند تا از انتقال ژن غیر طبیعی جلوگیری شود.

 DM چگونه تشخیص داده می شود؟

این بیماری بر اساس نژاد، سابقه پزشکی، معاینه فیزیکی و آزمایشات تشخیصی تشخیص داده می‌شود. اشعه ایکس و سایر تکنیک‌های تصویربرداری ستون فقرات، مشکلات دیگری مانند دیسپلازی مفصل ران و آرتریت مزمن را که اغلب در مراحل اولیه دیابت است، رد می‌کند.

سایر آزمایش‌هایی که ممکن است انجام شوند شامل آنالیز مایع مغزی نخاعی (CSF)، بیوپسی بافتی، و آزمایش‌های عصبی-عضلانی مانند پتانسیل‌های برانگیخته نخاع (SCEPs) است. آزمایش DNA برای جهش SOD-1 در هر نژاد در معرض خطر که علائم بالینی مطابق با DM را نشان می‌دهد توصیه می‌شود. هیستوپاتولوژی نخاع برای تشخیص قطعی DM مورد نیاز است، اگرچه فقط پس از مرگ (پس از مرگ) انجام می‌شود. به طور کلی تشخیص DM یک تلاش چالش برانگیز و اغلب وقت گیر است که قبل از تشخیص قطعی نیاز به آزمایشات زیادی دارد.

آیا بیماری میلوپاتی دژنراتیو دردناک است؟

بیشتر سگ های مبتلا به نظر درد ندارند، فقط بسیار ضعیف هستند. اگر به نظر می‌رسد سگ درد دارد، ممکن است شرایط دیگری مانند آرتریت وجود داشته باشد. سگ های مبتلا به میلوپاتی دژنراتیو ممکن است به دلیل از دست دادن تحرک با پیشرفت بیماری مضطرب یا تحریک پذیر شوند.

 آیا درمان میلوپاتی دژنراتیو امکان پذیر است؟

در حال حاضر هیچ درمان موثری برای DM وجود ندارد. درمان سایر مشکلات همزمان، مانند آرتریت یا دیسپلازی مفصل ران، ممکن است کمی تسکین دهنده باشد. اجتناب از چاقی در حیوان مهم است، بنابراین رژیم غذایی و ورزش (پیاده روی و شنا) اجزای حیاتی درمان هستند. هدف این است که سگ را تا زمانی که ممکن است روی پاهایش نگه دارید. ثابت شده که فیزیوتراپی پیشرفت را کند، کیفیت زندگی را طولانی و توده عضلانی را حفظ می‌کند. سگ مبتلا به DM باید تا آنجا که ممکن است از نظر فیزیکی فعال نگه داشته شود.

اگرچه چندین دارو و مکمل در گذشته توصیه شده‌اند، یافته‌های جدیدتر نشان می‌دهد که هنوز درمان دارویی موثری وجود ندارد. لیزر درمانی یا درمان فوتوبیومدولاسیون نتایج امیدوارکننده ای را نشان داده است، اما هنوز تحقیقات بیشتری مورد نیاز است.

برای پرسش و یا دیدن سوالات متداول به این صفحه مراجعه کنید بیمارستان دامپزشکی مرکزی تهران
سوالات متداول

 پیش آگهی ملوپاتی دژنراتیو چگونه است؟

متأسفانه میلوپاتی دژنراتیو یک بیماری پیشرونده و غیرقابل درمان است. اگرچه کنترل مثانه و روده در ابتدا تحت تأثیر قرار نمی‌گیرد، اما سگ در کنترل ادرار و مدفوع با مشکل بیشتری مواجه است زیرا نخاع به انحطاط ادامه می‌دهد و تحرک سگ به شدت محدود می‌شود. ماهیت و خلق و خوی سگ آسیب دیده تعیین می‌کند که آیا وسیله کمک حرکتی مانند چرخ و ولیچر در کوتاه مدت کیفیت زندگی او را بهبود می بخشد یا خیر.

دژنراتیو به این معنی است که علائم در طول زمان بدتر می‌شوند بنابراین هر چه بیماری سگ سریع تر تشخیص داده شود و زودتر تحت نظر قرار بگیرد بهتر است. دامپزشکان ما  در بیمارستان دامپزشکی مرکزی، در سریع ترین زمان ممکن شرایط سگ را ارزیابی و مناسب ترین گزینه‌ درمانی را برای او تعیین می‌کنند.

منابع: vcahospitals.com , petmd.com , vravet.com

4/5 - (4 امتیاز)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *